Otwieramy pudełko…

… i naszym oczom ukazuje się szeroka prostokątna podstawa (wyraźnie większa niż w Cry Baby) i umocowany na niej podłużny, trapezowaty pedał. Całość w kolorze czarnym, z czerownym logo firmy i nazwą modelu (iście szatańskie barwy:). Na spodzie efektu widzimy gumowe nóżki i praktyczną, solidną klapkę na baterię. Po bokach input i output oraz wejście na standardowy zasilacz. Zaglądając pod pedał widzimy, że zamocowany jest on na solidnej sprężynie (konstrukcja przypomina spinacz do bielizny:), co sprawia, że pedał chodzi bardzo płynnie i trzyma się solidnie na podstawie. Sprężyna powoduje, że po zdjęciu nogi z pedału samoczynnie powraca on do wychylonej pozycji. Takie rozwiązanie związane jest z tym, że efekt włącza się automatycznie po rozpoczęciu ‘wahania’ i wyłącza się po zdjęciu z niego nogi. Kaczka zbudowana jest na układzie optycznym (brak potencjometru), więc przy normalnej eksploatacji efektu zużywa się w nim praktycznie tylko bateria. Nie czekamy więc dłużej i…

Podłączamy kaczkę do pieca…

…a do kaczki gitarę oczywiście:) Czekając aż nagrzeją się lampy dociskamy parę razy pedał. Chodzi bardzo płynnie, nie za lekko. Po podkręceniu głośności w piecu zauważamy, że efekt nie produkuje żadnych szumów własnych. Uderzamy więc w struny machając pedałem. Jeśli wcześniej nie miało się do czynienia z kaczką zbudowaną na fotodiodach, trudno jest przywyczaić się do kontroli efektu. Przeskok między częstotliwościami jest płynny, ale inny niż w Dunlopach. Jego kontrola jest wyłącznie kwestią przyzwyczajenia. W uszy rzuca się też ‘pyknięcie’ przy przechodzeniu zmianie trybu pracy (bypass/efekt i odwrotnie). Ale jakby nie było, dźwięk ten jest spowodowany nagłym obcięciem dużego pasma wysokich częstotliwości, więc jest nieunikniony (w standardowych kaczkach pojawia się przy wciskaniu włącznika). Z czasem zapamiętuje się miejsce, gdzie leży próg bypassu i można spokojnie kontrolować poziom wahania bez niepożądanego wyłączania efektu.

Na czystym kanale można wyprodukować dużo funkowych dźwięków, trochę Hendrixa, przy szybkim machaniu pedałem uzyskujemy “wodnisty” efekt zbliżony do phasera, czy vibrato (coś jak w Dazed and Confused Led Zeppelin). Nic rewelacyjnego – standardowy wah-wah (aczkolwiek o niebo lepszy od produktów z serii Pro-series Morleya). Prawdziwa jazda zaczyna się po rozkręceniu gainu. Wyraźniej słychać częstotliwościowy zasięg efektu. Kaczka brzmi agresywnie, ma bardzo duży zakres pracy, co pozwala wydobywać z niej pełne, głębokie wahnięcia. Wydaje się być stworzona do pracy na przesterze. Spokojnie wyciągniemy z niej kaczkowanie zarówno Vaia, Satrianiego jak i większych rzeźników;) Bardzo przydatna okazuje się funkcja automatycznego włączania/wyłączania. Jeśli w grę akordową, riffową, czy solową chcemy wcisnąć krótkie motywy, a nawet pojedyncze dźwięki wzbogacone o efekt wah, nie musimy dokonywać akrobacji szybko dociskając przycisk, machając pedałem i dociskając ponownie (jak w przypadku kaczek z włącznikiem). Wyczerpani 10-godzinnym graniem…

…odkładamy kaczkę na miejsce.

Ogólne wrażenia z gry? Nie wstawię tu popularnej tabelki plusy/minusy, bo tak naprawdę wszystko jest względne:) Dla jednych brak equalizerów, włączników, dodatków (np boostera) może być ubóstwem, dla innych, zaś dużą zaletą (prosta obsługa, niezmienny zakres częstotliwości, mniej częsci – mniej problemów). Optyczna konstrukcja jest z jednej strony bardziej żywotna niż tradycyjne potencjometry, ale z drugiej – w przypadku awarii – trudniejsza do naprawy, wymiany. Pozostaje też kwestia przyzwyczajenia. Dunlopowscy konserwatyści pewnie powiedzą “Nie!” Morleyowi. Ja ze swojej strony nie mogę stwierdzić, że jest to najlepsza kaczka na świecie. Mogę za to z całego serca ją polecić i zachęcić do wypróbowania jej. A nuż przypadnie wam do gustu i na stałe zagości w waszym pedalboardzie?

Wielki Jimi Hendrix – bóg gitary, zmarł z przedawkowania alkoholu i środków nasennych. Przyczyną śmierci Jima Morrisona był zawał serca związany jednak z wyniszczeniem organizmu przez narkotyki i wódkę. Artyści tworzący w latach 60-tych i 70-tych mieli ogólny dostęp do wszelkiego rodzaju środków odurzających. Narkotyzowali się bardzo często. Miało to związek z popularnym w tym okresie nurtem dzieci kwiatów. Ludzie niezwykle wrażliwi na muzykę często uciekali od problemów ówczesnego świata, topiąc smutki w kieliszku lub “puszczając” je z “dymem” narkotykowym. Umierali ludzie młodzi. Każdy z nich nie miał więcej niż trzydzieści lat. Śmierć wielkich postaci, przyniosła wkrótce kres optymizmowi ruchu hipisów, którzy uważali, że tylko narkotyki pozwalają się przenieść do innego, lepszego świata i dają niezwykłą jasność umysłu.

W znaczeniu szerszym, termin “Wielcy zmarli” odnosi się także do wielkich muzyków, którzy odeszli w kolejnych dekadach. Ze względu na to, że rock jest stosunkowo młodym gatunkiem, śmierć każdego z wielkich muzyków możemy określić jako przedwczesną.

John Lennon – brytyjski muzyk, kompozytor, autor tekstów znany przede wszystkim jako członek zespołu The Beatles został zastrzelony przed swoim domem w Nowym Jorku przez niezrównoważonego psychicznie fana – Marka Davida Chapmana. 8 grudnia 1986 roku zabójca odebrał życie wielkiemu artyście. Pogrzeb Lennona miał niezwykły charakter. 100 tysięcy ludzi przyszło oddać hołd muzykowi, śpiewając jego utwory i kontemplując jego dorobek artystyczny.

W wieku 23 lat na kablu od suszarki powiesił się Ian Curtis – wokalista nowofalowego zespołu Joy Division. Tym samym wyżej wymieniona kapela przestała istnieć. Prekursorzy alternatywy pozostawili po sobie niezatarte szlaki. Do dziś ich muzyka stanowi inspirację dla indie rockowych kapel z całego świata. Na nagrobku wokalisty widnieje poruszający napis Love Will Tear Us Apart, który nawiązuje wyraźnie do najbardziej znanego utworu zespołu.

Jednym z nawiększych wokalistów muzyki rozrywkowej do dzisiaj pozostaje Freddie Mercury. Frontman brytyjskiej grupy Queen zmarł 24 listopada 1991 roku w Londynie na grzybiczne zapalenie płuc spowodowane AIDS. Pozostawił po sobie wiele płyt nagranych z zespołem jak i pod swoim nazwiskiem. Ich piosenki przez dlugie miesiące okupywały listy przebojów. Jedną z nich była Show Must Go On. Wydana niedługo przed śmiercią artysty, była swoistym pożegnaniem z publicznością. Dnia 20 kwietnia 1992 na stadionie Wembley w Londynie odbył się The Freddie Mercury Tribute Concert mający na celu złożenie hołdu temu wspaniałemu muzykowi.

Żyj szybko, kochaj mocno, umieraj młodo powiedział kiedyś Jimi Hendrix. Życie wielkich gwiazd muzyki rockowej często opierało się na tych słowach. Tworzyli wielką muzykę, ale szybko odchodzili, zbyt szybko. Być może jednak przez to jeszcze “dobitniej” zasługiwali na miano legendy…

Sama częstotliwość zmiany strun zależy od nas, ale (jak chyba wszyscy wiemy) im struny są “świeższe”, tym brzmią lepiej. Można robić to codziennie, co tydzień, co koncert, co miesiąc – co rok nie proponuję (chyba, że gitara jest dla nas przedmiotem daleko niepotrzebnym i – jak stary subiekt Rzecki – trzymamy ją pod łóżkiem na specjalne okazje).

Zużyte struny charakteryzują się tym, że:

- przestają być dźwięczne,
- pomimo swojej metalowej konstrukcji brzmią się jak “nylony”,
- nie można wydobyć z nich naturalnych flażoletów,
- trudno dobrze całość zestroić,
- robią się brudne, zaśniedziałe.

Z ciemnych czasów, kiedy opozycja nie siadywała w sejmie tylko w więzieniu, pamiętne są sposoby tzw. gotowania strun. Dosłownie nie gotowania, ale mycia ich w ciepłej wodzie z dodatkiem płynu odtłuszczającego. Poprzez usunięcie brudu i tłuszczu można było przedłużyć żywot strun na następne kilka tygodni. Na szczęście nastały czasy, kiedy w każdym sklepie muzycznym można kupić całą gamę różnorodnych strun – od tanich polskich czy czeskich, aż po w pełni profesjonalne.

Rodzaje strun

Jeżeli odpowiada ci grubość dotychczasowych strun – kupujesz identyczne, aczkolwiek doradzam poeksperymentowanie z różnymi grubościami i markami, aby znaleść te, które najlepiej dla ciebie brzmią.

Struny się dzielą na wiele sposobów:
-grubością: “8″, “9″, “10″, “11″ – od tysięcznych cala (0,008; 0,009; 0,010; 0,011) – w jakich podaje się grubość pierwszej struny E1

typowe komplety (grubości w tysięcznych cala!):
ósemki: 8, 10, 15, 21, 30, 38;
dziewiątki: 9, 11, 16, 24, 32, 42;
dziesiątki: 10, 13, 17, 26, 36, 46;
jedenastki: 11, 14, 18, 28, 38, 48.

Powyższe są najbardziej popularne. Ale wielu gitarzystów lubi komplety mieszane (dostępne w większości sklepów). Np. 9-46 (wiolinowe 9 ale basowe od 10) czy 10-52 itd. Im struna grubsza, tym mocniejszy ma dźwięk i tym trudniej ją podciągać, ale warto się pomęczyć. Stevie Ray Vaughan grał na komplecie 13-52 i to pomagało mu uzyskać to specyficzne, mocne brzmienie.

Wymiana strun

1. Zdejmujemy stare struny z instrumentu. Najlepiej stopniowo, zaczynając od najgrubszej (chyba, że musimy wyczyścić podstrunnicę).
2. Zmieniamy jedna po drugiej. Zdejmujemy starą E6 i zakładamy nowe E6, potem A5 na A5 itd.
3. Na kabestan nawijamy nie więcej jak trzy zwoje struny. Więcej absolutnie nie potrzeba.
4. Po założeniu nowej struny od razu dostrajamy ją odpowednio, a następnie naciągamy. Naciąganie polega na złapaniu struny w połowie i podciągnięciu jej (z wyczuciem do góry).

Zawsze wymieniaj cały komplet (chyba, że są prawie nowe, a jedna zerwała się podczas gry), zresztą trudno kupić dobre struny na sztuki.

Jak już kupiłeś, zdejmij stare struny, najlepiej wymieniając po jednej na raz, aby zbyt nie zmieniać naprężenia gryfu. Zdejmij cały komplet, jeżeli podstrunnica wymaga oczyszczenia i – jeżeli nie jest lakierowana – zaimpregnowania. Brud usuwasz ściereczką i patyczkiem z zapałki (przy progach), do impregnowania polecam olejki oczyszczone do konserwacji drewna (np.Kiwi). Po wyczyszczeniu nacierasz kilkakrotnie olejkiem podstrunnicę (jeżeli nie jest polakierowana)- aż olejek przestanie wsiąkać, aby zaimpregnować drewno i zapobiec wchłanianiu wilgoci.

Zakładamy struny

1) przewlekasz przez mostek (to na korpusie gitary)
2) przekładasz przez odpowiedni kołek maszynki (na główce gitary), ustawiony otworem prostopadle do osi gryfu
3) naprężasz ręką strunę, aby “odmierzyć” odległość od mostka do kołka i cofasz strunę o ok. 4 – 5cm
4)zaginasz strunę w literę “Z”
5)owijasz koniec struny wokół kołka (od zewnątrz do osi gryfu) i przekładasz pod struną biegnącą do mostka. Przy nawijaniu na kołek struna zaciśnie wolny koniec i nie będzie “puszczać”.
6)nawijasz, przytrzymując strunę i ściśle układając zwoje – równomiernie jeden przy drugim (bez krzyżowania zwojów)
7)dostrajasz do stroju (gdy wymieniasz po jednej) lub lekko naprężasz (gdy wymieniasz wszystkie razem)
8)i tak ze wszystkimi sześcioma (czasem siedmioma)

Jeżeli masz kołki “posi lock” – z poprzecznym przecięciem i otwore w osi kołka (wszystkie basy mają “posi locki”) – obcinamy strunę tak, aby starczyło na 3-4 zwoje (więcej – 5-7 dla nieowijanych), wkładamy koniec struny w otwór kołka i nawijamy, starannie układając zwoje jeden obok drugiego.

Maszynki blokowane – bułka z masełkiem. Wkładasz strunę w otwór kołka, ciągniesz do oporu (jeśli jesteś Bolo uważaj, żeby jej nie urwać), blokujesz pokrętełkiem i końcówkę obcinasz. Możesz kręcić i stroić, zero zwojów na kołku.

Stroimy

Najpierw stroimy zgrubnie – nowe struny muszą się uleżeć.

Aby proces przyspieszyć, należy struny wyciągnąć, tylko z czuciem (łapiemy strunę prawą ręką i ciągniemy go góry), tak, aby po ponownym (może i siódmym) dostrojeniu i podciągnięciu o kilka tonów nie obniżały stroju. Wyciągamy używając niewielkiej siły, równomiernie na całej długości, aby nie przewęzić przekroju strun miejscowo! Stroimy do stroju i znowu.

Po kilkukrotnym wyciąganiu przestaną puszczać i możemy dostroić (najlepiej tunerem) do stroju.

Budowa i materiały
Ważna różnica w stosunku do poprzedniego modelu jest taka, że EP7 była zbudowana z laminatów, podczas gdy nowa gitara to solidne drewno: mahoniowy gryf, boki i tył pudła oraz świerkowy top. EP9 posiada także nowy system wzmocnień opracowany przez Ibaneza, który pozwala na zastosowanie cieńszego topu, co poprawia rezonans instrumentu.

Od strony wizualnej gitara prezentuje się pięknie dzięki stylowej kolorystyce (matowy, piwny top, w połączeniu z bursztynową barwą mahoniu) oraz starannym, miejscami wręcz barokowym zdobieniom (inkrustacja “Drzewo Życia” rozciągająca się na 25,5-calowej palisandrowej podstrunnicy – design znany z “elektryków” Vai’a). Jakby tego było mało, owalny otwór rezonansowy jest otoczony rozetą o hieroglificznym wzornictwie, do tego dochodzą eleganckie, satynowe klucze Grovera, które znakomicie komponują się ze stosunkowo prostym wzornictwem czarnej główki.

Instrument posiada palisandrowy mostek oraz siodełko z Ivorexu – jest to specjalny materiał o niskim tarciu, który zastosowano także na prożku. Ale to nie koniec uczty dla oka – jest tu także kremowe wykończenie i wzorzysty pasek przecinający całą długość tylnej płyty. Mimo tego przepychu i bogactwa ozdobników, ogólny wyraz EP9 jest stonowany, stylowy i w pewnym sensie “surowy”. Zaokrąglone krawędzie nadają całości ciekawy kształt.

W zasadzie elegancki wygląd gitary i ciepłe, spokojne kolory wydają się kompletnie nie pasować do wizerunku muzyka, który współprojektował ten instrument – pamiętajmy, że Vai to gitarzysta znany m.in. z wydobywania flażoletów językiem… Z drugiej strony patrząc na 24-progowy gryf wchodzący głęboko w pudło trudno oprzeć się wrażeniu, że EP9 zaprojektowano dla muzyków spędzających sporo czasu w górnych rejestrach skali.

Elektronika
EP9 jest wyposażona w dość tradycyjny przetwornik przy mostku – Fishman Acoustic Matrix. Jest on jednak wspomagany przez specjalną wersję ibanezowskiego cyfrowego systemu modelowania brzmienia Aura. Symuluje on brzmienie gitary poprzez różne klasyczne mikrofony, należy go traktować jako połączeniu mikrofonu z przetwornikiem. Aura posiada dość rozbudowany system kontroli – pokrętła Volume (głośność) i Image Select (oferujące jeden z sześciu modeli mikrofonów do wyboru), trzypasmowy korektor graficzny oraz suwak Blend, służący do “balansowania” pomiędzy Aurą a zamontowanym przy mostku przetwornikiem piezo.

Mamy tu także wbudowany stroik, przełącznik fazy oraz wyłącznik wbudowanego systemu antysprzężeniowego. Ponadto można zapisać ustawienia Aury, aby później ponownie z nich skorzystać – to naprawdę nieźle jak na zasilane bateriami urządzenie nie większe niż typowy dla gitar elektroakustycznych wbudowany preamp. Ogólnie połączenie tego systemu z przetwornikiem Matrix jest świetnym rozwiązaniem, dającym użytkownikowi masę opcji brzmieniowych. Szczególnie zadowoleni z możliwości modelujących Aury będą oczywiście gitarzyści zafascynowani twórczością Steve’a Vaia.

Wrażenia z gry
Gra na EP9 to sama przyjemność. Fabryczna akcja strun była nieco za wysoka, ale jej korekcja nie sprawia żadnych trudności. Gryf jest ergonomiczny, progi starannie wykończone, także gabaryty korpusu nie wzbudzają żadnych zastrzeżeń. Wycięcie w pudle pozwala na niemal nieograniczony dostęp do najwyższych pozycji, chociaż osoby o krótszych palcach będą musiały nieco się wysilić, aby złapać ostatnie progi na szóstej strunie. Każdy muzyk, który pragnie wyrazić szeroką gamę emocji w różnych stylach i któremu zależy na szybkości, dobrym brzmieniu, czystości dźwięku i dynamice, powinien wypróbować tę gitarę.

Model, który chciałbym zaprezentować to model Crybaby 535Q. Różnica między 535Q a standardowym GCB-95 polega na fakcie, że w przypadku pierwszego urządzenia mamy większą możliwość wszelkiej ingerencji w zmodulowany dźwięk. Co na to wpływa? To zaraz postaram się wyjaśnić.

Efekt jest bardzo solidnie wykonany. Zbudowany w całości z metalu może nam zagwarantować pewną odporność na wszelakie czynniki zewnętrzne. Waży około 3-4 kilogramów. Pedał to konstrukcja mechaniczna, a nie fotoelektryczna jak w przypadku niektórych produktów dostępnych na rynku np. Morley Bad Horsie Wah. Niewykluczone więc jest, że w przypadku częstego i intensywnego użytkowania będziemy musieli wymienić kilka elementów “kaczki”. Te elementy można zamówić np. u producenta czy dystrybutora. Uwagę zwraca srebrne (bądź czarne) pokrętło, czerwony guziczek i dwie mniejsze gałki.

Duże, srebrne (bądź czarne) pokrętło to Wah Range Selector, czyli przełącznik zakresu przemiatania urządzenia. Im bardziej przekręcimy zgodnie z ruchem wskazówek zegara, tym bardziej efekt uwydatni tony wysokie. Jeżeli zaś będziemy “odkręcać” przełącznik dojdziemy do gardłowych ustawień efektu. Przełącznik jest sześciostopniowy. Czerwony guziczek to tzw. Booster, który pozwala no podbicie sygnału wyjściowego o +16dB. Bardzo ciekawe rozwiązanie. Dwa małe czarne potencjometry to Volume, którego działania chyba nie trzeba wyjaśniać, i Variable Q. To drugie ma znacznie ciekawsze możliwości niż pierwsze. Pokrętło Variable Q pozwala na regulację ostrości sygnału wyjściowego od subtelnego i delikatnego kwakania do mocnego nadającego się najlepiej do użycia przy mocnym przesterowaniu. Aby włączyć efekt należy docisnąć pedał do oporu do momentu usłyszenia kliknięcia (zaiste jest to raczej niemożliwe w warunkach scenicznych, chodzi oczywiście o kliknięcie). Z początku może się wydawać, że takie rozwiązanie jest nieciekawe, ale później wszystko jest OK. Co prawda brakuje mi diody, która informowałaby nas o włączeniu efektu, ale można się pogodzić z jej brakiem.

W porząsiu, wyciągnęliśmy kaczkę z pudełka, wsadziliśmy baterię. Wsadziliśmy bez zbędnego rozkręcania podstawy efektu jak to ma miejsce w modelu GCB-95. Chcemy podpiąć efekt do wzmacniacza. Pojawia się problem: gdzie to wsadzić? Przed przesterem, po przesterze, na końcu, na początku? Na pewno przed wszelkimi efektami typu Chorus, Delay, Reverb, Tremolo, Flanger itp., zaś to czy podłączymy Wah-Wah przed przesterem czy po zależy od indywidualnych upodobań. Jeżeli zdecydujemy się na wpięcie kaczki przed przesterem uzyskamy subtelny dźwięk i właśnie z takiego ustawienia korzysta większość gitarzystów. Jimi Hendrix wpinał kaczkę po przesterze, a efektu możecie posłuchać sami.

W instrukcji obsługi urządzenia zaprezentowano dwanaście przykładowych ustawień opartych na ustawieniach najlepszych gitarzystów m.in. Jimiego Hendrixa, Johna Frusciante, Jimmiego Page’a, Boba Marley’a czy Toma Morello. Zachęcam do sprawdzenia tychże ustawień jednakże nie zapominajmy, że tym co wyróżnia muzyka jest jego indywidualne brzmienie tak, że koniecznie próbujmy konstruować własne ustawienia efektu.

Jeśli chodzi o zasilanie efektu to z powodzeniem możemy korzystać z baterii, która powinna nam wystarczyć na dość długi okres czasu. Należy jednak pamiętać, że w celu wydłużenia żywotności baterii nieużywany efekt należy wyłączać, a nawet wyciągać kabel z wejścia Instrument.

Podsumowywując, w mojej opinii model 535Q to bardzo ciekawa propozycja wśród wielu firmy Jim Dunlop. Niedociągnięcia modelu GCB-95 zostały w niej naprawione oraz dodano kilka ciekawych funkcji. Pamiętajmy, że efekty Crybaby są używane przez bardzo wielu gitarzystów, do których możemy zaliczyć Erica Claptona, Joe Satrianiego czy Steve’a Vaia. Wah-Wah warto mieć wśród swojego sprzętu gdyó jego użycie może przenieść nasze utwory czy improwizacje w zupełnie odmienne i inne wymiary, których sam przester nie jest w stanie osiągnąć. Naprawdę polecam!!!